Brief aan Niels

het jaar 2009 begon voor ons met het nodige vuurwerk, gelukwensen, goede voornemens en de nodige champagne.
In huis werd het nodige verbouwd en geklust.
Bram ging verhuizen
Niels en Kars gingen op wintersport dat dit een beetje anders verliep dan gepland, och dat kon gebeuren een paar gekneusde ribben , maar gelukkig weer veilig thuis.
Toch leek niet alles meer te zijn zoals het altijd was.

Soms zei je wel "het lijkt wel of ik geen grip meer heb op de jongens" als ik weer eens mopperend thuis kwam en het 1 grote chaos was in huis.
Je kluste niet meer aan plankjes en luiken van de boot.
Weet je nog,
jij druk met lakken, plakken, repareren van al dat houtwerk.
Gezellig een borrel erbij, radio aan ( ja de dvd speler moest toen ook al naar het mannetje op de hoek) en ondertussen hele gesprekken.
Het hoekje werd weer aan de tafel geplakt.
Niks geen tv aan alletwee ons eigen ding en toch heel erg samen.
Dit jaar werd je steeds stiller en weinig leek je meer te raken.
De tv werd steeds belangrijker leek het wel en die dokter House, nou ik heb die gast wat vervloekt.
Zo vaak heb ik je gevraagd is er wat, twijfel bij mezelf en bij ons.
Niels zoek hulp als je het mij niet kan of wilt vertellen.
Je haalde je schouders op was niet nodig.
Een midlife, burn out een depressie?
Wist het ook niet meer.
"Er zit iets in mijn kop en ik krijg het er niet uit."
Hulp naar de bedrijfsarst, de huisarts, maatschappelijk werk en de psycholoog.
We kwamen er niet achter wat het was.
Tegen de psycholoog zei je "Er zit iets in mijn kop en u moet het er maar uit halen"
Oh wat ben ik wel boos op je geweest, heb ik tegen je lopen scheeuwen, gillen.
Al had je maar 1 keer tegen me gezegd "nu hou je je bek en laat me met rust"
Nee alles wat je zei of liever vroeg "Mag ik nu douchen"
Wanhoop,
Niels wat is er aan de hand, zoveel vragen.
Ik kon je niet meer bereiken.
Je bent er altijd voor me geweest en ik wilde er zo graag voor jou zijn.
Samen konden we altijd de hele wereld aan, door dik en dun.
Jij wist wat er in mij omging en ik wat er in jou omging.
Was ik de suiker vergeten belde je 'ik rij nog even langs de Ap Snap om suiker"
als je op weg was naar huis.
Soms stonden we ook loodrecht tegenover elkaar.
Als het ging over de financiering van het rijbewijs van de jongens.
Jij vond dat dit bij de opvoeding hoorde en ik had zoiets de helft voor onze rekening en de rest betalen ze zelf.
Je was mijn handrem als ik weer eens helemaal doordraafde.
Veel ruzie hebben we niet gehad, het was altijd kort en heel heftig.
Geduld als ik op tilt sloeg als we met vakantie moesten.
Rustig pakte je alles in, zuchte eens diep, zette me in de auto met de mededeling dat het wel goed kwam.
Zette Herman Brood of Acda en de Munnick aan.
Jezus, zat ik weer te janken omdat ik me weer ontvoerd voelde en kwam na 3 dagen weer bij.
En toch gingen we ieder jaar weer.
Op de boot, s'avonds sterren kijken,
borrel erbij,
lange gesprekken over wat belangrijk is in het leven en
als we later groot zijn en buiten mogen spelen.
ooit heb je een foto gemaakt van 2 oudere mensen in Artis, zij lekker met een boek voeten tegen de terrasmuur , hij ernaast lekker in het najaarszonnetje.
Weet nog dat ik erna stond te kijken en jij zei "Zo wil ik oud worden" en we elkaar aankeken twee zielen 1 gedachte.
Nee, wij zullen samen niet groot worden en buiten spelen.
Op 4 mei werd er een hele dikke streep door onze toekomst gehaald ws FTD.
In eerste instantie was ik bijna opgelucht dat ik wist waarmee we te dealen hadden.
Keihard,
maar ook een hele bijzondere tijd,
s'nacht in het donker hebben we gesprekken over wat je wel en beslist niet wil,
dicht tegen elkaar aan,
om vervolgens weer in je eigen stramien te vervallen,
De Niels die ver weg is en niemand bij kan.
Onze dappere mannetjes die ook langzamerhand hun papa kwijt raken.
Onze families, vrienden en buren als een hele grote kring staan ze om ons heen, ze zijn er voor ons.

Anneke komt in ons leven, vraagbaak en rots in de branding.
Samen met broertje Brend naar de VU op 16 juni.
Op 22 juni word bevestigd waar we al bang voor waren FTD.
Voel de aarde onder m'n voeten wegzakken en zie onze toekomst fragmenteren, letterlijk.
Vanavond hoorde ik De Dijk met dansen op de vulkaan op de radio hebben we vorig jaar om deze tijd op staan te dansen, radio heel hard , nu met onze jongens, mis je zo.